Hoe het begon

Na een zware periode in haar leven besluit Judith van Ekris uit Werkendam haar leven om te gooien. Ze is dan 60 jaar en werkt als basisschooljuf in Brakel. Maar als ze nu geen gehoor zou geven aan de wens om zich vanuit haar geloof in te zetten voor de medemens, zou het er nooit meer van komen. Ze emigreert naar Athene om daklozen te helpen. Na vijf jaar keert ze terug, maar nog lang niet klaar met haar werk.

Het is augustus 2015 als Judith naar Griekenland vertrekt om daklozen, die getroffen zijn door de economische crisis, een helpende hand te bieden. Zonder te weten dat er een enorme vluchtelingencrisis op het punt staat uit te breken. “Na een paar weken kwamen de eerste vluchtelingen aan en bleek al snel dat ik deze mensen ging helpen,” vertelt Judith. Eerst deed ze dat namens een zendingsorganisatie, later onder andere als vrijwilliger bij het Leger des Heils. “Maar altijd ondersteund door de Hervormde gemeente in Werkendam en vele anderen. Ik ben nooit geld tekortgekomen.”

Inzamelen
Met het geld dat in Nederland werd ingezameld, hielp Judith vluchtelingen met praktische zaken zoals schoenen, een bril of luiers. Ook deed ze veel straatwerk onder daklozen in Athene en in de haven van Piraeus. Daarnaast zette ze kleinschalige projecten op, zoals een inloophuis en eetprojecten. “Soms dacht ik: het is pleisters plakken. Wat stellen deze dingen nou voor? Maar eigenlijk moet ik dat niet denken, want uiteindelijk gaat het om het sprankje hoop dat je deze mensen kunt geven. Ze hebben het echt ontzettend zwaar.”

Persoonlijk contact
In de loop der jaren ontwikkelt Judith haar eigen werkwijze. “Ik vind persoonlijk contact belangrijk,” vertelt ze. “Mijn stijl is altijd geweest dat ik mensen eerst leerde kennen en ze niet klakkeloos ging helpen.” Judith ontmoet mensen in de meest schrijnende omstandigheden. “Zoals een jongen uit Eritrea, die nu drie jaar in Athene woont. Pas in november 2023 heeft hij een gesprek over of hij daar mag blijven. Toen hij moest vluchten, liet hij zijn zwangere vrouw achter. Zijn kind wordt deze zomer twee en hij heeft het nog nooit gezien. Hij probeert af en toe een vliegticket te krijgen naar een ander land, maar dat is nooit gelukt. Hij wordt telkens teruggestuurd. Ik heb nog contact met hem en met vele anderen. Het worden echt je kinderen. Ik was een beetje de moeder-overste,” vertelt ze met een glimlach.

Terug naar Nederland
Vorig jaar maart keert Judith terug naar Nederland. “Ik heb nog voor 25 jaar plannen, maar er komt een moment dat je teruggaat.” Net op tijd, want niet veel later wordt bij een periodieke controle borstkanker geconstateerd. “Gelukkig was het goed te behandelen en ben ik inmiddels hersteld. Als ik in Griekenland was gebleven, had ik het niet zo snel ontdekt. Eigenlijk heel bijzonder, daar ben ik ook dankbaar voor. Achteraf zie ik Gods leiding. Het was niet voor niets.”

Betrokken
Rustig aan doen zit er voor Judith niet in. Ze is van plan binnenkort weer naar Athene te gaan. “Ik mis het nog: de reuring in de stad, de mensen. De voorzieningen voor vluchtelingen zijn erg slecht, dus ik vond het heel fijn dat ik iets kon doen.” Ook nu ze weer thuis is, zit ze niet stil. Ze helpt vluchtelingen die pas in Nederland wonen en blijft betrokken bij twee projecten in Griekenland. Altijd met dezelfde motivatie: “Als iemand in nood is en in armoede leeft, moet je helpen. Een Bijbelse opdracht — dus wie ben ik om het niet te doen?”