Na een zware periode in haar leven besluit Judith van Ekris uit Werkendam haar leven om te gooien. Ze is dan 60 jaar en basisschooljuf in Brakel. Maar als ze nu geen gehoor zou geven aan de wens om zich vanuit haar geloof in te zetten voor de medemens, zou het er nooit meer van komen. Ze emigreert naar Athene om daklozen te helpen. Na vijf jaar is ze terug, maar nog lang niet klaar met haar werk.

Het is augustus 2015 als Judith naar Griekenland vertrekt om daklozen die getroffen waren door de economische crisis een helpende hand te bieden. Niet wetende dat er een enorme vluchtelingencrisis op het punt stond uit te breken. “Na een paar weken kwamen de eerste vluchtelingen aan en bleek al snel dat ik deze mensen ging helpen,” vertelt Judith. Eerst deed ze dat namens een zendingsorganisatie, later onder andere als vrijwilliger bij het Leger des Heils. “Maar altijd ondersteund door de Hervormde gemeente in Werkendam en vele anderen. Ik ben nooit geld tekort gekomen.”

Inzamelen
Van het geld dat in Nederland werd verzameld hielp Judith vluchtelingen met allerlei praktische zaken, zoals schoenen, een bril of luiers. Ook deed ze veel straatwerk onder daklozen in Athene en in de haven van Piraeus. Daarnaast zette ze kleinschalige projecten op, zoals een inloophuis en eetprojecten. “Soms dacht ik: het is pleisters plakken. Wat stellen deze dingen nou voor, maar eigenlijk moet ik dat niet denken, want uiteindelijk gaat het om het sprankje hoop dat je deze mensen kunt geven. Ze hebben het echt ontzettend zwaar.”

Persoonlijk contact
In de loop der jaren heeft Judith haar eigen werkwijze ontwikkeld. “Ik vind de persoonlijke contacten belangrijk,” vertelt ze. “Mijn stijl is steeds geweest dat ik de mensen leerde kennen en ze niet klakkeloos ging helpen.” Judith leerde mensen kennen in de meest schrijnende omstandigheden. “Zoals een jongen uit Eritrea die nu drie jaar in Athene woont. Pas in november 2023 heeft hij een gesprek over of hij daar mag blijven. Toen hij moest vluchten liet hij zijn zwangere vrouw achter. Zijn kind wordt deze zomer twee en hij heeft het nog nooit gezien. Hij probeert van tijd tot tijd een vliegticket te krijgen naar een ander land, maar het is nooit gelukt. Hij is altijd teruggestuurd. Ik heb nog contact met hem en vele anderen. Het worden echt je kinderen. Ik was een beetje de moeder overste,” zo vertelt ze met een glimlach.

Terug naar Nederland
Vorig jaar maart is Judith teruggekomen. “Ik heb nog voor 25 jaar plannen, maar op een keer komt het moment dat je teruggaat.” Net op tijd, want niet veel later werd er bij een periodieke controle borstkanker geconstateerd. “Gelukkig was het goed te behandelen en ben ik inmiddels hersteld. Maar als ik in Griekenland was gebleven, had ik het niet zo snel ontdekt. Eigenlijk heel bijzonder, daar ben ik ook heel dankbaar voor. Achteraf zie ik Gods leiding. Het was niet voor niks.”

Betrokken
Rustig aan doen zit er voor Judith niet in. Ze is van plan om binnenkort weer in Athene te gaan kijken. “Ik mis het nog, de reuring in de stad. De mensen. De voorzieningen voor de vluchtelingen zijn erg slecht, dus ik vond het heel fijn dat ik iets kon doen.” Nu ze thuis is zit ze niet stil. Zo helpt ze vluchtelingen die pas in Nederland wonen en is ze nog steeds betrokken bij een tweetal projecten in Griekenland. Altijd met dezelfde motivatie. “Als iemand in nood is en in armoede leeft moet je helpen. Een Bijbelse opdracht, dus wie ben ik om het niet te doen?”

Bron: verkiezingsmagazine ChristenUnie Altena 2022