Vandaag was een  bijzondere zondag. Het bleek de 40e dag van het overlijden van Promise te zijn. Ik wilde al graag naar de begraafplaats maar had geen idee dat ik bepaald niet de enige zou zijn. De Ethiopische gemeenschap zorgde voor de dingen die men gewend is te doen op een dag als deze. In de Orthodoxe Kerk is dit een speciaal gebruik. Je gaat naar de begraafplaats na 40 dagen om de geliefde overledene te herdenken. Ik mocht mee. We gingen met de bus. Op de begraafplaats is een bloemenwinkel waar ik 2 cyclaampjes kocht. Een rode voor Aseb en een witte voor Promise. De vrouwen hadden grote boeketten witte rozen. Langzamerhand kwamen er meer mensen. Bijna allemaal leerlingen van school. Ik denk wel tussen de 30 en de 40! Allemaal diep verdrietig over het verlies van hun klasgenoot en vriend. En ook allemaal zoals je op de foto’s kunt zien diep in het zwart. Ik heb met een paar meisjes - medeleerlingen gesproken en ook uitgelegd wie ik was. Promise was populair op school, dat was wel duidelijk. De Ethiopische vrouwen klaagden en huilden met veel misbaar.  Er waren veel bloemen, wierook en kaarsen. Het was een mooie bijeenkomst. Iedereen stond er met elkaar en nam de tijd om samen dit moment  te doorleven. Er werd zacht gezongen en gebeden. Na afloop was er frisdrank en een speciale cake. 
We gingen weer terug met de bus en een deel van de vrouwen kwam bij elkaar  in het huis van Mischa, bij wie Promise ruim een half jaar in huis is geweest toen zijn moeder overleed. We aten Injerra Ethiopisch brood met een saus en Griekse Pastitsio. Ook was er een speciaal brood dat ik niet kende, dat waarschijnlijk bij deze dag hoort. 
Daar hebben we bij elkaar gezeten en teruggedacht  aan de 2 mensen met wie we zo verbonden waren; Aseb en Promise, moeder en zoon nu beiden verenigd in de dood. We dragen hen voor altijd mee in ons hart. Ik was erg dankbaar dat ik erbij kon zijn.