Een bijzondere blog vandaag.

 

Ahmed heeft een stukje geschreven voor op JudithGoesGreece. En ook wij- Judith en Corina schrijven over onze ontmoeting.

 

We ontmoeten Ahmed in het nationaal park vlakbij Syntagma, het centrale plein in Athene.  Een hartelijke begroeting volgt. We halen koffie en zoeken een schaduwrijk plekje op om te zitten. Ahmed vertelt hoe het nu met hem gaat. En wat er sinds de laatste ontmoeting met Judith is veranderd. Hij heeft nu een woonplaats voor zichzelf. Hoeft dit niet meer te delen met vier of vijf andere mannen. En hij heeft een baan als tolk. Zijn situatie is in korte tijd aanzienlijk verbeterd. 

 

Ahmed heeft ons uitgenodigd in zijn kleine appartement dat hij sinds kort bewoont. Onderweg laat Ahmed ons plekjes zien waar hij samen met zijn broertjes, zusjes en ouders op straat heeft geslapen. Ahmed is positief en blij dat zijn familie het nu goed heeft. Zij wonen in Duitsland.

 

We spreken af om terug te komen en dan zal Ahmed een Arabisch ontbijt voor ons klaarmaken. Op zaterdagmorgen om half 9 bellen we bij hem aan. Hij heeft er werk van gemaakt. Baklava, rijstpap, chocolade, Arabische koffie, yoghurt met bonen, olie, feta en heel veel knoflook. Nederlanders ontbijten simpel als je het wil vergelijken, een ervaring rijker en met een volle maag luisteren we naar Ahmed's verhaal. Hoe hij als Koerdische vluchteling in Nederland terecht kwam en geen schijn van kans had om er te mogen blijven. Na 2 maanden werd hij dakloos en wel Nederland uitgezet. Hoe hij in Duitsland ging wonen en na 6 jaar weer werd teruggestuurd naar Athene. 

 

Maar Ahmed geeft niet op, hij is positief ingesteld en wil vooruitkomen. Nu is hij bezig met het halen van zijn motorrijbewijs. We nemen afscheid en spreken af om contact te houden. 

 

Ik ontmoette Ahmed min of meer toevallig, maar wat is toevallig hè? Ik bezocht in februari een dienst in de Anglicaanse kerk in Athene. Daar zat hij naast mij en halverwege de dienst is het daar de gewoonte elkaar te groeten. Hij hoorde mij Nederlands spreken tegen iemand in de kerk en begroette mij in mijn taal. We raakten in gesprek en hij vertelde wat over zijn leven tot nu toe. Dat hij al vanaf zijn jeugd weg is uit zijn land. En hoe hard het leven voor hem geweest is. In Duitsland had hij van alles opgebouwd, maar de afwijzing kwam na 6 jaar en was onverbiddelijk. Je mag hier niet blijven. Ik vond dat deze ontmoeting niet 'zomaar' was en heb geprobeerd hem te helpen door contacten voor hem te leggen. Nu is hij één van degenen met wie ik regelmatig contact houd over zijn wel en wee.